Ludzie potrzebują przestrzeni aby żyć, aby realizować swe potrzeby. Przestrzeń w której się poruszamy często nie jest przyjazna, musimy walczyć w niej o przeżycie. Świat społeczny redefinuje się tak szybko, że to co kiedyś uważane było za niedorzeczne lub zbędne staje się rzeczywistością. Kiedyś ludzie starsi byli skarbnica wiedzy o tradycji, wartościach i normach. Starość równała się z doświadczeniem i mądrością, głos osoby starszej równy był stu innym. Dziś kiedy to świat jest światem jednego wymiaru, starość zostaje upchnięta w szafie jak niemodne ubranie. Starość jest brzydka i nie warto jej pokazywać. Zabrano przestrzeń starości, która jest naturalnym prawem każdego człowieka. Starość nie jest atrakcyjna więc nie powinna funkcjonować w jednowymiarowym świecie, gdzie króluje piękno, bogactwo i nowoczesność. Jednak są ludzie którzy przywracają przestrzeń ludzią starszym. Czynią z miejsc, które niczym się nie wyróżniały, miejsca bezpieczne, miejsca przyjazne seniorom. Te oazy na gorącej pustyni przestrzeni społecznej, są śwaitełkiem nadziei dla ludzi starszych. Miejmy nadzieje, że miejsc takich będzie powstawać więcej. Piszę w tutaj o miejscach ktore otrzymały cetryfikaty miejsc przyjaznych seniorom. Inicjatywa Wrocławskiego Centrum Seniora w pewnym sensie próbuje znaleźć remedium na problem marginalizacji starości we współczesnym świecie. Moim skromnym zdaniem jako studenta socjologii, wyróżnienia takie skłonią do refleksji i wyznaczą nowy trend w kształtowaniu przestrzeni. Zapewne pojawiać się będzie więcej miejsc przystosowanych do zaspokojania potrzeb osób starszych, które to defakto nie różnią się, aż tak bardzo od potrzeb przeciętnego człowieka. Oby mapa mentalna naszych seniorów, powiększała się coraz bardziej o przyjazne im połacie przestrzeni.